قلم و بوم را بہ روے پل جا می‌‌گذاشتم و هرشب سر همین زمین ، برایت دانہ دانہ الفبا می‌‌کاشتم ؛ امّا چہ کنم ، سپیده که می‌‌زدے ، همہ بسویت جوانہ جوانہ پرمی‌‌کشیدند بجز همین دو سہ حرف بی‌ پر و بالِ شفق زده
من می‌‌ماندم و یک زمین پرُ روزن
از هر روزن رشتہ اے می‌‌کشیدم و هر رشتہ را با تو گره می‌‌زدم تا آخرین چنگ
نہ خطّی بر نشانی‌ کشیدم ، نہ ساقہ اے را درو کردم و نہ چنگی بہ دل‌ زدم
من هیچ نبودم جز گرگی‌ کہ بر گوسفندان شما ، نـتـاخت



شاهپور راشدی